लँथेनम मिश्रित मॉलिब्डेनम वायरचे फायदे

पुनःस्फटिकीकरण तापमानाची तुलना: शुद्ध मॉलिब्डेनम वायरची सूक्ष्मरचना ९०० ℃ तापमानावर स्पष्टपणे विस्तारली आणि १००० ℃ तापमानावर तिचे पुनःस्फटिकीकरण झाले. ॲनीलिंग तापमान वाढल्याने, पुनःस्फटिकीकरणाचे कण देखील वाढतात आणि तंतुमय ऊती लक्षणीयरीत्या कमी होतात. जेव्हा ॲनीलिंग तापमान १२०० ℃ पर्यंत पोहोचते, तेव्हा मॉलिब्डेनम वायरचे पूर्णपणे पुनःस्फटिकीकरण झालेले असते आणि तिच्या सूक्ष्मरचनेत तुलनेने एकसमान समअक्षीय पुनःस्फटिकीकृत कण दिसतात. तापमान वाढल्याने, कणांची वाढ असमान होते आणि जाडसर कण दिसू लागतात. १५०० ℃ तापमानावर ॲनीलिंग केल्यावर, मॉलिब्डेनम वायर सहज तुटते आणि तिच्या रचनेत जाडसर समअक्षीय कण दिसतात. १३०० ℃ तापमानावर ॲनीलिंग केल्यानंतर लँथेनम-मिश्रित मॉलिब्डेनम वायरची तंतुमय रचना विस्तारली आणि तंतूंच्या सीमेवर दातांसारखा आकार दिसू लागला. १४०० ℃ तापमानावर, पुन:स्फटिकीकृत कण दिसू लागले. १५०० ℃ तापमानावर, फायबर टेक्सचरमध्ये तीव्र घट झाली, पुन:स्फटिकीकृत रचना स्पष्टपणे दिसू लागली आणि कणांची वाढ असमान झाली. लँथेनम-मिश्रित मॉलिब्डेनम वायरचे पुन:स्फटिकीकरण तापमान शुद्ध मॉलिब्डेनम वायरपेक्षा जास्त असते, जे प्रामुख्याने La2O3 द्वितीय-प्रावस्था कणांच्या प्रभावामुळे होते. La2O3 द्वितीय-प्रावस्था कण-सीमा स्थलांतर आणि कण-वाढीस अडथळा आणते, त्यामुळे पुन:स्फटिकीकरण तापमान वाढते.

सामान्य तापमानातील यांत्रिक गुणधर्मांची तुलना: शुद्ध मॉलिब्डेनम वायरचे प्रसरण ॲनीलिंग तापमान वाढल्याने वाढते. जेव्हा ॲनील तापमान १२०० ℃ असते, तेव्हा प्रसरण कमाल मूल्यापर्यंत पोहोचते. ॲनील तापमान वाढल्याने प्रसरण कमी होते. १५०० ℃ वर ॲनील केल्यावर, त्याचे प्रसरण जवळजवळ शून्य होते. लँथेनम-मिश्रित मॉलिब्डेनम वायरचे प्रसरण शुद्ध मॉलिब्डेनम वायरसारखेच असते आणि १२०० ℃ वर ॲनील केल्यावर प्रसरणाचा दर कमाल पातळीवर पोहोचतो. आणि त्यानंतर तापमान वाढल्याने प्रसरण कमी होते. फरक फक्त एवढाच आहे की कमी होण्याचा दर मंद असतो. लँथेनम-मिश्रित मॉलिब्डेनम वायरचे प्रसरण १२०० ℃ वर ॲनील केल्यानंतर मंदावले असले तरी, ते शुद्ध मॉलिब्डेनम वायरपेक्षा जास्त असते.